دراین وقت محدود و پایان سال بر ادبیات و شیوه گفتاری نحوه ی رفتار ی یك ساله آقای رئیس جمهور تحلیلی دارم كه امیدوارم آقای رئیس جمهور دوستان اصول گرا به آن توجه كنند.در این گفتار نه قصد تخریب دارم نه قصد تضعیف، بلكه وظیفه ای دارم بر مبنای آموزه های رسول اكرم(ص) كه فرمودند: وقتی بدعت ها آشكار شدند آگاهان باید آگاهی بخشی نمایند.

آقای رئیس جمهور در برخورد با منتقدین خود، ادبیاتی به كار می برند كه من آنها را در نظام جمهوری اسلامی بدعت سیاسی می دانم. بیش از 45 صفت ناپسند به منتقدان از جمله بی شناسنامه خواندن منتقدین، به جهنم حواله دادن و ترسو خواندن آنها و متهم كردن آنان به تازه به دوران رسیده ها نه تنها از یك فردی كه خود را حقوق دان می داند ناپسند است و بر خلاف حقوق شهروندان، بلكه خود گواهند كه این ادبیات را حتی سرهنگ های كودتاچی آمریكایی در دوره اخیر به كار نمی برند.

علاوه بر این خود رئیس جمهور می دانند كه همه ی ما تازه به دوران رسیده هستیم نه ابوی ایشان رئیس جمهور بوده اند نه هیچ كس از پدران ما نماینده بوده اند، اگر ما وكیل و حضرت عالی رئیس جمهور هستید همه مرهون لطف خداوند و رهبری های حضرت امام و شهادت و ایثار مردم بزرگوار است. پس هیچ كس حق ندارد دیگری را تازه به دوران رسیده بنامد.

سوال اصلی ما این است كه با اینكه این ادبیات قبح ذاتی دارد چرا آقای رئیس جمهور بر آن اصرار دارند؟مطابق اظهارات و نظریات پنهان و آشكار اصلاح طلبان جامعه را باید دو قطبی كرد تا به قول آنها قشر خاكستری به نفع اتحاد اصلاح طلبان – كارگزاران پای صندوق ها بیایند.اما اصلاح طلبان باید بدانند كه دو قطبی كردن جامعه همیشه به نفع آنها تمام نخواهد شد.چنانچه در انتخابات ریاست جمهوری نهم و دهم قشری كه ما آنها را بدنه ی مردم می دانیم به نفع آهنگر زاده ای به میدان آمدند كه فاقد شاخصه های تمایز طلبی و ادعای وراثت انقلاب و انحصاری بودن آن را داشت و تنها شاخصه ی وی مردمی بودن و ساده زیستی وی بود كه كلامش را با سلام بر مهدی و درود بر رهبر انقلاب آغاز كرد.

آقای رئیس جمهور در نطق های سال 93 خود بارها در نقد منتقدین خود فرمودند: انتقاد آری، ولی تخریب نه، سوال این است كه آقای رئیس جمهور آیا خود بر این اصل پای بند بودند؟ آیا استفاده از ادبیات نازیبا در مورد منتقدین تخریب نیست؟ شیوه نقد آقای رئیس جمهور و معاونین وی در مورد دولت سابق كه حتی مورد نقد مقام معظم رهبری هم قرار گرفت چطور؟ آیا برخلاف واقع در مدعی خالی شدن و به ارث رسیدن  ویرانه ی سابق نقد منصفانه است؟ این چه ویرانه ای است كه فقط در بهمن ماه امسال هفت هزار از طرح های نیمه تمام دولت سابق را افتتاح گردید؟آیا راه آهن سرتاسری ایران كه خلیج فارس را به كشورهای شمالی ایران متصل می كرد در دولت سابق به اتمام نرسیده بود كه شما در هنگام افتتاح راه آهن كشور شمالی ایران طوری صبحت كردید كه گویی دولت شما آن را ساخته بود؟

سد آب شرب قم در كدامین دولت ساخته شد؟ آیا جاده قم گرمسار ویرانه بود كه در دولت سابق به كمال رسید و دولت جنابعالی فقط با نصب گارد و خط كشی و قیمت گذاری كه به باج گیری شباهت دارد به نام خود تمام كردید؟

به راستی چرا پالایشگاه افتخار آمیز خلیج فارس را كه 90 درصد آن در دولت سابق ساخته شده است و روزانه قادر است 36 میلیون بنزین یورو4 تولید كند و كشور را از واردات بنزین بی نیاز كند تكمیل نمی كنید؟ آیا درست است كه می گویند: اگر دولت آن را تكمیل كند مردم می فهمند كه این صنعت ملی را دولت سابق بنیان گذاشته و باید در سال آخر ریاست جمهوری تكمیل كرد تا به نام دولت فعلی تمام شود؟ آیا واقعا می توان سرمایه ی عظیم ملت را بی جهت معطل گذاشت؟ اینجاست كه شایعات اوج می گیرد كه تكیل این پروژه ملی به نفع وارد كنندگان بنزین نیست!

آقای رئیس جمهور سال93 در مورد مسائل اقتصادی سخنانی را مدعی شدند كه نه با واقعیت های موجود انطباق داشت و نه به قول خودشان با جیب مردم سازگاری داشت، نه با نظر كارشناسان  و نه با آمار رسمی بانك مركزی.

ادعای به صفر رسیدن تورم در بهمن ماه در حالیكه نرخ مرغ معجزه آسا بالا می رود و لبنیات روزانه رشد می كند چه تاثیری روی قشر مستضعف دارد؟ ادعای عبور از ركود درحالی كه كارخانه ها به دلیل نداشتن نقدینگی و واردات بی رویه در حال ورشكستگی هستند چه تاثیری روی صاحبان سرمایه دارد؟ كار اقتصادی دولت را به معجزه تشبیه كردن بی شك پایین آوردن سطح معجزه است. شاید واردت بی رویه فولاد و در آستانه ورشكستگی قرار دادن صنایع داخلی معجزه باشد و شاید هم واردات بی رویه اشیاء لوكس و گران قیمت معجزه باشد.

در پایان از آقای رئیس جمهور می خواهیم كه همانگونه كه نسبت به فتنه گران سر لطف دارند به منتقدین هم لطف داشته باشند به قول شیخ شیراز

دوستان را كنی محروم                   تو كه با دشمنان نظر داری

اما سخنی با آقای رئیس مجلس

آقای لاریجانی از موضع حضرت عالی در مورد واقعه شیراز كه بخش عظیمی از نطق خود را به آن پرداختید تشكر می كنم.در كشور رشد یافته ای جمهوری اسلام نباید برخورد فیزیكی را جای گزین استدلال آن هم در مقابل سخنان سخیف و بی منطق بعضی ها كرد. ولی ای كاش در خصوص ضرب و شتم یك جانباز منتقد دركرمان و یا هنگامی كه در سال 88 فتنه گران با میله آهنی اتومبیل آقای دكتر مرندی نمانیده مردم تهران را مورد حمله قرار دادند یك دقیقه بلكه یك كلام موضع می گرفتید و ای كاش در مقابل جلوگیری از سخنرانی نمایندگان در دانشگاه ها و فشارهای مضاعفی كه دولت فعلی با شكایت های پی در پی از نمایندگان دارند لااقل تذكری به دولت می دارید و كاش در مقابل رئیس جمهور كه رسما به دلیل انتقاد كارمندان خدوم را كنار می گذارند یك كلام سخن می گفتید به اجرای آن در سال آینده.